Βροντούν οι πόρτες οι βαριές - Stelios Kazadzidis

Τα φώτα λάμπουν στην πολιτεία

κι εγώ μονάχος μες στο κελί

κι απόψε πάλι θα ξαγρυπνήσω

με σύντροφό μου ένα κερί.

Βροντούν οι πόρτες οι βαριές,

βροντούν κι οι αλυσίδες,

και στην καρδιά μου σβήνουνε

όνειρα και ελπίδες.

Εγώ δεν είδα ποτέ τον ήλιο,

εγώ δεν είδα ποτέ το φως.

Για μένα ο κόσμος είναι μονάχα

τέσσεροι τοίχοι κι ένας σκοπός.

Βροντούν οι πόρτες οι βαριές,

βροντούν κι οι αλυσίδες,

και στην καρδιά μου σβήνουνε

όνειρα και ελπίδες.

Μανούλα, σήκω από το μνήμα

κι έλα κοντά μου μια χαραυγή,

και κλάψε, μάνα, μήπως μ' αφήσουν

νά 'ρθω μαζί σου στη μαύρη γη.