Восень - Stern

I сумна, і нудна, і вецер пяе —

Асенняя песьня жудой аддае…

Прыбрана ў полі, і пуста вакруг,

Адзежаю смутна апрануты луг.

Расьліны жывое нідзе не відаць,

Ні голасу птушак нідзе не чуваць.

Толькі і ўбачыш па чорнай ральлі

Сямейку сяўцоў невясёлых калі.

Ды мучаюць вуха ўсё крыкі варон,

Зьлятаючых у кучу з усенькіх старон.

Ды вока яшчэ хіба можна спыніць

На нівах адзетых, дзе рунь зеляніць.

I сумна, і нудна! Пад вечар і з раньня

Бялеюць усюды густыя туманы.

I хмаркі, як дзеці заклятай нуды,

Пярэсьцяць і смуцяць там неба ўсягды.

I сумна, і нудна! I жаль так бярэ,

Што восень ізноў зажыла на дварэ,

Што так неўспадзеўкі ў негаданы час

Цяпло і прывольле пакінула нас.